meer info
terug naar de uitgaven
Titel : Tika
Auteur : Alette van Bentum
Categorie : egodocumenten
- Over de auteur
Alette van Bentum (1972) studeerde Nederlandse Taal- en Letterkunde. Ze werkt bij PLUSminus, het kwartaalblad van de Vereniging voor Manisch Depressieven en Betrokkenen. De roman Tika is gebaseerd op haar eigen ervaringen.
Zie ook www.alettevanbentum.nl
- Een fragment uit het werk
Iedere ochtend ging in de isoleercel om acht uur het rolluik omhoog. Ik werd wakker van het ratelende geluid. Door het raam zag ik dat de zon al volop scheen. Het was een heel mooie junimaand. Ik stond op, trok mijn scheurjurk recht en keek vol verwachting naar de deur. Door die deur kwam om half negen een verpleegkundige met een blad met boterhammen en koffie. Ik mocht er dan even uit en ik mocht een sigaret roken.
Bij het ontbijt kreeg ik een mix van pillen die me binnen een half uur weer in slaap bracht. Al doezelend bracht ik de eerste week door. Zes keer per dag hoorde ik de sleutel omdraaien in het slot, en was er eten, of koffie, of kon ik douchen, of bellen met mijn ouders. 's Avonds kwamen ze op bezoek met Lieke. Die zat midden in de tentamenperiode voor haar propedeuse Engels, maar dat kon haar niets schelen.
"Ik haal het allemaal toch wel," zei ze.
Iedere dag kreeg ik post, vaak drie of vier kaarten tegelijk, van familie, van vrienden, van vrienden van mijn ouders. Ik kreeg zelfs post van Scotty, de Schot uit de gevangenis in Malaga, aan wie ik mijn adres had gegeven voor ik daar wegging.
Ik kon niet onder de mensen komen, ook niet op de zwaarste gesloten afdeling De Beuk. Ik wilde met iedereen intense gesprekken voeren en kroop bij ze op schoot. Het was voor de anderen te onrustig. Voor mijzelf was het ook niet goed. Mijn hoofd was een oververhitte motor. Zolang hij indrukken te verwerken kreeg, bleef hij toeren maken en werd ik steeds gekker. Hij moest afkoelen. Drie weken ben ik daarom in afzondering behandeld. Ik kreeg heel veel medicijnen om me rustig te krijgen en sliep de hele dag.
In de groen geverfde isoleercel voelde ik me niet alleen. Ik stond nog steeds in contact met het hogere. Wat mij betreft zat niet ik, maar de rest van de wereld achter een muur. Ik droeg een witte korte jurk van stevige katoen. Als de zon naar binnen scheen keek ik naar mijn spiegelbeeld in het raam. Mijn blonde haar lichtte op rond mijn gezicht. Buiten stond een kleine, bloeiende boom. Een man plukte er een bloem af. Dat was God. Wanneer de verpleging binnenkwam, sprak ik geduldig met ze. Alles wat ik zei had een dubbele betekenis, als in de gelijkenissen van Jezus. Ik hoopte maar dat ze het zouden begrijpen. Soms verkondigde ik de Boodschap aan de gifgroene wanden, om hem als troost in mijn eigen oren te horen klinken.
- Recensies
In de autobiografische roman 'Tika' van Alette van Bentum werd ik dringend gewezen op het verschil tussen het behandelen van de aandoening 'manisch depressief' en het terzijde staan van iemand die aan deze ziekte lijdt. De persoon achter de kwaal blijven zien. Ik denk dat iedere professionele hulpverlener dit steeds uit het oog dreigt te verliezen, en dat er door mensen als de schrijfster van dit boek doorlopend op gehamerd moet worden dit niet te vergeten.
Bram Bakker in het AD, 11 april 2009
Alette van Bentum kijkt kritisch en met humor op haar ervaringen terug. Met haar vlotte schrijfstijl vertelt ze over haar pieken en dalen. Een boek dat je in één ruk uitleest.
Carice de Wildt in PLUSminus mei 2009
- Lezersreacties
Jouw boek Tika was voor mij het feest der herkenning.
Weet je wat heel belangrijk is voor mij? Dat je het zo goed kan weergeven als je je heel rot voelt. Zo kan ik onze zoon iets beter begrijpen.
Toen ik hoorde van je boek Tika heb ik hem direct besteld. En gelukkig, eindelijk een boek waar ik me in kan vinden. Niet allemaal zo overdreven beschreven maar gewoon waar het op staat! Bedankt. Je hebt niet alleen je eigen gevoelens mooi onder woorden kunnen brengen maar zeker ook die van mij.
Wat een indrukwekkend verhaal zeg. Ik vond het beregoed en heb het in een keer uitgelezen.
Het is humoristisch, met wat zelfspot. Het lijkt me geweldig leerzaam voor mensen die werken of opgeleid worden in de psychiatrie. Maar behalve dat, vind ik het gewoon boeiend.
Ik kreeg een brok in mijn keel tijdens het laatste hoofdstuk.
Ik heb je boek gelezen en vond het echt super. Kon het haast niet wegleggen. Wilde steeds weten hoe het verder ging. Als je het leest wordt echt duidelijk wat een manisch depressieve stoornis inhoudt en betekent voor iemand en zijn omgeving. Wat ik een van de heftigste gedeelten vond was nog niet eens de lift naar Torremolinos, maar toen Tika op zeilkamp was en later toen ze in Canada was. Zo eenzaam. Ik werd gewoon boos op die Canadese vrouw.
Jouw voorbeeld geeft me hoop.